گزارش جشن ميلاد مولای متقیان حضرت امیر المؤمنین علی (ع) در مرکز اسلامی هامبورگ

همزمان با سالروز ولادت با سعادت مولای متقیان حضرت امیر المؤمنین علی (ع) (جمعه25/6/2010) مرکز اسلامی هامبورگ صحنه حضور پرشور مسلمانان و عاشقان اهل بیت عصمت و طهارت (ع) با ملیتهای مختلف بود که با حضور خود ، این روز بزرگ را گرامی داشتند .

در این مراسم مدیر مرکز اسلامی هامبورگ آیت الله دکتر رمضانی ضمن تبریک میلاد خجسته حضرت امیر المؤمنین (ع) به تشریح فضائل و ابعاد مختلف شخصیت والای آن امام همام پرداخته و گفتند : شناخت ایمان و معرفت و ابعاد مختلف وجودی امیر المؤمنین (ع) کاری دشوار و چه بسا غیر ممکن می باشد چنانکه در این زمینه پیامبر اکرم (ص) می فرمایند : هیچکس غیر از خدا و من نمی تواند علی (ع) را بشناسد . شاید بتوان گفت در کنار 6000 معجزهء فعلی که از پیامبر (ص) نقل شده است و معجزهء قولی وجاودانه که همان قرآن کریم است ، تربیت شخصیتی جامع که تجسم حقیقی قرآن است ، آن هم در شرایط جامعه آن زمان (جاهلیت ) جزو معجزات می باشد . در یک نگاه به خوبی می توان دید که بسیاری از انسانها در جایگاههای گوناگون خودشان را منتسب به امیر المؤمنین (ع) می دانند و به او عشق می ورزند . به طور مثال عارفان ، حضرت امیر (ع) را به عنوان بزرگ عارفان می دانند. چرا که او عارف واقعی و واصل به حق بود. شجاعان تاریخ ، پهلوانان و قهرمانان افتخارشان این است که الگو و اسوه آنها امیر المؤمنین (ع) می باشد.  به عنوان اینکه « علی اشجع الناس » . اهل تقوی و ورع و پرهیزگاری نیز همچنین به عنوان اینکه « علی أتقی الناس » « علی أورع الناس » . حکومت داران به عنوان اینکه « علی حاکم عادل است » به او افتخار می کنند. شب زنده داران عالم به او تأسی می جویند چرا که علی (ع) شب زنده دار و زاهد حقیقی است .  روایت « علی أعبد الناس » گویای جایگاه عبودیت و بندگی امیر المؤمنین (ع) است. حدیث « علیً میزانُ الاعمال » بیانگر این است که جایگاه امیر المؤمنین (ع) نه تنها در این دنیا بلکه در آن دنیا به قدری است که اعمال بر میزان عمل ایشان سنجیده می شود. علی (ع) شخصیتی که میزان عدل است ، میزان فکر و عقیده است ، میزان زیبایی ، میزان آزادی و عدالتخواهی است. از نظر ایمان علی (ع) بالاترین مرتبهء یقین را داراست که ایمان شهودی است – ایمانی که انسان حقیقت حق را در جان خود احساس می کند و محو جمال و جلال خداست و فانی است . علی (ع) به خاطر ارتباط معنوی بسیار عمیقی که با خداوند متعال داشت وقتی در برابر ذات مقدس ربوبی قرار می گرفت ، اشک می ریخت و مدهوش می شد . ایمان تار و پود امیر المؤمنین (ع) را فرا گرفته بود و حقیقت ایمان بود.

بر اساس نظریه ماکیاولیسم – آنها معتقدند که همه چیز را باید ابزار رسیدن به قدرت و هدف قرار داد . اما امیر المؤمنین (ع) می فرمایند : هم هدف و هم وسیله رسیدن به هدف باید مقدس باشد .وسیلهء مقدس است که انسان را به هدفهای مقدس می رساند و وسایل نامقدس و ابزارهایی که هنجار شکن است نمی تواند انسان را به هدف برساند.

3. مصلحت اندیشی به منظور حفظ مسئولیت : بعضی ها با چاپلوسی و تملق ، در صدد حفظ موقعیت خود هستند . و برخی برای اینکه در پذیرش مسئولیت رنج وزحمت و تلاش است از آن فرار می کنند و می خواهند موقعیت وهمی و پنداری خود را حفظ نمایند و چه بسا برای عافیت طلبی مصلحت اندیشی فردی از سر مسئولیت شانه خالی می کنند و هیچ اهتمامی نسبت به اقامهء دین الهی و اجرای عدالت اجتماعی از خود نشان نمی دهند . امیر المؤمنین (ع) چنین مصلحتی را بر نمی تابد . و حتی زمانی که مسئولیت را بر عهدهء شایستگان می گذاشت ، به آنها درس مدیریت می داد و نمونهء آن زمانی که حضرت به مالک اشتر مباحث مدیریتی را می آموزد و خودش را بنده خدا معرفی می کند و اینگونه می نویسد : این فرمان نامه از امیر المؤمنین (ع) عبد و بندهء خدا به مالک اشتر است. یعنی افتخار خود  را در بندگی خدا می داند.

و به طور کلی امیر المؤمنین (ع) مصلحت اندیشی که برای حفظ قرآن و فرهنگ قرآن ، حفظ عدالت ، حفظ وحدت مسلمین و برای کرامت انسان باشد محافظت می کند و آن مصلحت اندیشی را که مخالف با ارزشهای اخلاقی ، عدالت و حقوق انسانی باشد نمی پذیرد . ما باید افتخار کنیم که خدای بزرگ ، نعمت بزرگ آشنایی با امیر المؤمنین ( ع) را به ما عنایت فرمود و باید از خداوند بخواهیم که توفیق آشنایی و معرفت هر چه بیشتر با مکتب اهل بیت (ع) را به ما عنایت بفرماید.